Baslik bile bulamadim daha yazmak istedigim seye. Zor kalbin icindekini anlatmak. Garip! Hissedersin ama anlatamazsin. Bir sizi gibi; sanki seni icten ice bogarmis gibi. Bilirsin hersey iyi olucak. Ama, ne zaman? Herkse der ki "bekle, gecicek. Daha iyi olucak senin icin". Ne zaman? Gelse keske o zaman hemen. Beklemesek bu kadar. Ucsa gitse hersey. Unutulsa. Unutulur mu acaba? Belki. Ama ya unutulmazsa. Belki hafifler yuku. Kolaylasir zamanla. Ama ya o da olmazsa? O zaman ne olur? Ya, o olucak denilenlerin hicbiri olmazsa. Ya hersey hic iyi olmazsa. O zaman ne olur? Tasir mi insan bunu bir omur boyunca? Beli de alisilir. Herseye alisilir nasil olsa bu hayatta. Ama ya alismak istemezse insan. Ya, daha fazlasini isterse. Ya degistirmek isterse kaderi, hayatin akisini. Degistirebilir mi? Degisir mi?

Belki de kaybolur kalabalikta. Siradanlasir. Gorunmez olur. Yakalayamaz bir daha eski rengini. Gri olur. Biri geri verir mi o zaman rengini ona? Biri gorur mu onu kalabaligin arasinda? Sorarsaniz gorur derler. Peki ya kimse gormezse! Ya hep gri kalirsa rengi! O zaman ne olur? Umuda tutunur belki de. Bilse de gelmicek kimse, umut verir kendine. Umutla yasar ne de olsa insan her gunu. Peki, umudun bittigi yerde ne olur? Her gun yuzunun feri gittikce, umut onunla beraber eridikce, ne olur? O zaman ne yapar insan? Kapatir belki de gozlerini. Kor yurur. Onun bir rengi yoksa, diger renkleri gormeye ne gerek var. Kapatir gozlerini, hayal kurar belki. Hayallerine de yasak yok ya! Dusler  yasayamadigi hayatini. Rengi vardir hayalindeki hayatta. Parlar o hayatta. Degistirmistir kaderini o hayatta. Herhangi birini beklememistir o hayatta. Istedigi kisiyi almistir yanina. Bir omur parlar orda. Yuku yoktur orda. Bogulmaz, kaybolmaz. Ama gozlerini de hic acmaz. Ilk defa karanliktan korkmaz. Cunku karanlikta isigi bulmustur.